آلات موسیقی

دسته‌های متال بیشتر اوقات از یک درامر، یک باسیست، یک گیتاریست ریتم، یک گیتاریست اصلی (Lead Guitarist) و یک خواننده (که ممکن است نوازنده باشد هم باشد یا نباشد) تشکیل شده‌است. در برخی از سبک‌های هوی متال از کیبورد نیز استفاده می‌شود و برخی دیگر از استفاده از کیبورد امتناع می‌کنند، گرچه با به ظهور زیرگونه‌های مختلف استفاده ازکیبورد هم محبوبیت زیادی یافته‌است. با این وجود، گیتار بیشتر اوقات عنصر اصلی هوی متال است. از تغییر صدای گیتار برای ایجاد یک صدای قوی تر و 'سنگین' استفاده می‌شود. بعدها، تک نوازیها و برگردانهای ظریف تر بخش اعظم موسیقی هوی متال را تشکیل داد. گیتارسیت‌ها از sweep-picking، tapping و دیگر تکنیک‌های پیشرفته برای نواختن سریع استفاده کردند، در حالیکه بسیاری از زیرگونه‌ها تبحر را به سادگی ترجیح می‌دهند. همچنین، با توسعه فناوری، روش‌های جدیدی برای تغییرصدای گیتار به وجود آمده‌است.

سبک آوازهای متال بسیار متنوع است. توانایی‌ها و سبک‌های خوانندگان از آوازهای اپرایی چند اوکتاوی ساخته راب هالفورد (انگلیسی: Rob Halford) برای جوداس پریست (انگلیسی: Judas Priest)و بوروس دیکنسون (انگلیسی: Bruce Dickinson)برای گروه آیرون میدن (انگلیسی: Iron Maiden)گرفته، تا آوازهای خشن بین المللی لمی کیلمیستر (انگلیسی: Lemmy Kilmister)از موتورهد (انگلیسی: Motörhead)را شامل می‌شود.

در خصوص صدای زنده، شدت صدا یکی از مهمترین عوامل در نظر گرفته می‌شود. به دنبال جیمی هندریکس (انگلیسی: Jimi Hendrix)و The Who (که زمانی در کتاب رکوردهای جهان گینیس از آنها تحت عنوان «پر صداترین دسته موسیقی جهان» یاد می‌شد)، دسته‌های اولیه هوی متال معیارهای جدیدی برای شدت صدا در حین اجرا تعیین کردند. تونی یومی (انگلیسی: Tony Iommi)، گیتاریست پیشگامان هوی متال بلک سبت، یکی از نخستین نوازندگان هوی متال است که به دلیل صدای زنده موسیقی دچار مشکلات عدیده شنوایی شد. راک نواز دیترویت تد نوجنت(انگلیسی: Ted Nugent)و گیتاریست پیت تونشند (انگلیسی: Pete Townshend)عضو گروه The Who تقریبا کر شده‌اند. گروه یوداکسیس از کانادا معروف به داشتن طولانی ترین و بلندترین طبلهای باس (به طول شش پا) هستند، که برخی از آن به عنوان دلیل اهمیت اندازه یاد می‌کنند. تثبیت صدای هوی متال در هجو راک با نام «این ضربه فقرات است» اثر گیتاریست «نایجل توفنل، که اعتراف کرد آمپلی فایرهای مارشال وی به گونه‌ای تغییر یافته‌اند که »تا یازده بالا بروند" به تمسخر گرفته شده‌است.

در اواخر دهه هفتاد، ابتدا تین لیزی و سپس جوداس پریست (انگلیسی: Judas Priest) استفاده از دو گیتار اصلی را باب کردند. گرچه پیش از آن دسته‌هایی همچون ویشبون اش (انگلیسی: Wishbone Ash)، گروه اسکورپیونز (انگلیسی: Scorpions)، و AC/DC از دو گیتار استفاده می‌کردند، در حالیکه جوداس پریست ریتمی دوگانه را مورد استفاده قرار داد، تین لیزی از دو گیتار اصلی به عنوان بخشی از صدای ثابت موسیقی خود استفاده کرد. بلافاصله، بسیاری از دسته‌ها، همچون آیرون میدن (انگلیسی: Iron Maiden)، از این روند متابعت کردند.